De rechtbank heeft het faillissement uitgesproken van de hiernaast genoemde particulier of rechtspersoon. Het faillissement omvat het gehele vermogen en ook de toekomstige verdiensten, behoudens bij particulieren een minimum bedrag om van te leven.

De curator probeert dat vermogen zoveel als mogelijk te gelde te maken. Daaruit worden allereerst de kosten van het faillissement betaald en vervolgens de meest preferente schuldeisers (met name UWV en Belastingdienst), alsmede de schuldeisers met bepaalde zekerheden (veelal de bank met een hypotheek of pandrecht op debiteuren en inventaris, enzovoorts). Slechts indien daarna nog een bedrag overblijft, wordt dat verdeeld onder de gewone crediteuren en wel naar rato van de hoogte van hun vordering. Helaas is dat dus zelden het geval.

De rechtbank die het faillissement heeft uitgesproken, heeft ook een rechter-commissaris benoemd, aan wie de curator verantwoording aflegt en voor belangrijke zaken toestemming van nodig heeft. Artikel 69 van de Faillissementswet geeft u de mogelijkheid om bij de rechter-commissaris te protesteren tegen een handeling van de curator. Realiseert u zich dus echter dat de rechter-commissaris in principe op de hoogte is van wat de curator doet en daarmee instemt en dat de rechter-commissaris slechts ingrijpt in zaken die daarvoor belangrijk genoeg zijn. Met name gaat de rechter-commissaris niet in op de vraag of een vordering al dan niet voorlopig erkend moet worden; dat komt pas aan de orde wanneer er daadwerkelijk uitbetaald kan gaan worden. Alsdan krijgt u de gelegenheid om uw mening kenbaar te maken.